Silna i bezpieczna Polska w Unii Europejskiej

Silną pozycję Polski w Europie i świecie może zagwarantować przede wszystkim przemyślana i skutecznie uprawiana polityka zagraniczna i bezpieczeństwa, której celem będzie umocnienie pozycji Polski w strukturach Zachodu – Sojuszu Północnoatlantyckim i Unii Europejskiej. Punktem ciężkości polityki zagranicznej Rzeczypospolitej powinna być Europa, a w szczególności Unia Europejska.

Polska racja stanu

Zmienione położenie geopolityczne Polski, w tym zwłaszcza obecność w NATO i UE, daje naszemu krajowi najlepsze od kilkuset lat możliwości realizacji interesów stanowiących treść polskiej racji stanu. Do niezmiennych celów polskiej polityki zagranicznej, bez względu na sytuację międzynarodową, należy: strzeżenie suwerenności Rzeczypospolitej, zapewnienie jej bezpieczeństwa, zapewnienie korzystnych warunków rozwoju gospodarczego i cywilizacyjnego, umacnianie jej pozycji międzynarodowej. Tylko w ten sposób możemy utrwalać naszą narodową tożsamość, dawać Polakom podstawy do dumy z Rzeczypospolitej, pragnienie identyfikacji z polską historią i kulturą oraz wolę umacniania naszego narodowego dziedzictwa. Tylko w ten sposób możemy skutecznie tworzyć wizerunek Polski nowoczesnej, pewnej swego miejsca w rodzinie narodów europejskich i wnoszącej wartościowy wkład do cywilizacji europejskiej XXI wieku. Polski potrafiącej skutecznie łączyć realizację interesu narodowego z troską o interes całej Unii Europejskiej. Polski na miarę naszych marzeń.

Zła polityka zagraniczna koalicji PiS, LPR, Samoobrona

Obecna polityka zagraniczna źle służy naszym narodowym interesom, nie wykorzystuje naszego potencjału, nie wykorzystuje możliwości, jakie daje nam członkostwo w UE, operuje fałszywą wizją świata, jest prowadzona niekompetentnie, nie spełnia uzasadnionych aspiracji Polaków, pogarsza pozycję i wizerunek naszego kraju w Europie i świecie. Przyczyną tego stanu rzeczy jest z jednej strony kompromitujący nasz kraj skład koalicji rządzącej wraz z jej specyficzną, a niespotykaną w Europie obyczajowością polityczną, a z drugiej, traktowanie polityki zagranicznej jako elementu w walce o utrzymanie lub umocnienie władzy. Na tym tle doszło do nierozumnego i szkodliwego dla Polski zakwestionowania dobrej tradycji polityki zagranicznej suwerennej Rzeczypospolitej Polskiej (od 1989) i podważenia jej oczywistych osiągnięć. Polska utraciła wizerunek lidera przemian w naszej części Europy i w szybkim tempie staje się w oczach świata anachronicznym zaściankiem.

Członkostwo w Unii Europejskiej. Szybko dogonić europejski peleton

Główne wyzwanie, przed którym stoi Polska, streszcza się w pytaniu: Jak dzięki przynależności do Unii dogonić peleton krajów „starej Unii”, na przykład Portugalię, która jeszcze niedawno, bo zaledwie kilkadziesiąt lat temu, pod względem rozwoju gospodarczego była znaczniej słabiej rozwinięta od międzywojennej Polski?

Należy tego dokonać poprzez maksymalne wykorzystanie wszystkich możliwości, jakie daje członkostwo w Unii, i jak najszybsze przeprowadzenie zasadniczych reform. Reform, które pozwoliłyby na istotne zwiększenie zagranicznych inwestycji w kraju, a przez to na zmniejszenie bezrobocia, obniżenie podatków, a zwłaszcza kosztów pracy i dostosowanie naszego systemu edukacyjnego do znacznie nowocześniejszych standardów światowych.

Skuteczne wykorzystanie funduszy europejskich pozwoliłoby milionom Polaków podnieść znacząco jakość życia. Pomogłoby także zmodernizować administrację, poprawić poziom usług, wzmocnić pozycję kultury narodowej i zwiększyć atrakcyjność Polski jako miejsca do inwestowania i turystyki. Polska powinna nie tylko odzyskać utracony wizerunek lidera przemian w naszej części Europy; powinna pójść znacznie dalej: poprzez swoją aktywność w procesie integracji stać się jednym z liderów Unii.

Unia gotowa na nowe wyzwania

Fiasko traktatu konstytucyjnego stawia przed Polską i innymi krajami członkowskimi pilne zadanie opracowania nowego fundamentu instytucjonalnego Unii Europejskiej. Jest to możliwe w terminie określonym w deklaracji przyjętej z okazji 50-lecia Traktatów Rzymskich. Nowy traktat podstawowy powinien zapewnić konsolidację instytucjonalną Unii Europejskiej, która zagwarantuje właściwą równowagę pomiędzy kompetencjami organów międzyrządowych odpowiedzialnych za strategiczny kierunek jej rozwoju i organów wspólnotowych odpowiedzialnych za sprawne funkcjonowanie Unii, jej spójność oraz urzeczywistnianie zasady solidarności. Tylko silna i sprawna UE może sprostać wyzwaniom, którym w pojedynkę żaden z kraj w członkowskich nie będzie w stanie stawić czoła: zagrożeniom terrorystycznym, presji migracyjnej, zmianom klimatycznym.

Solidarna Europa, europejska tożsamość kulturowa i cywilizacyjna

Chcemy, by zasada solidarności pozostała podstawą wewnętrznej spoistości Unii. Prawdziwa wspólnota nie może istnieć bez solidarności. Solidarność europejska jest fundamentem integracji. Zmniejszanie unijnego budżetu tuż po poszerzeniu było błędem. Nie można mieć więcej Unii za mniej pieniędzy. Poszerzona Unia potrzebuje solidarności zarówno ekonomicznej, jak i politycznej. Wsparcie udzielane biedniejszym regionom i państwom Wspólnoty stanowi niezbywalny warunek kontraktu integracyjnego, a nie przejaw dobroczynności. Unia Europejska powinna podtrzymać i rozwinąć mechanizmy wsparcia najbiedniejszych regionów i państw, które dokonały transformacji ustrojowej i weszły do Unii, oraz solidarnie udzielać poparcia ich żywotnym interesom politycznym w zakresie polityki wschodniej.

Celem integracji europejskiej nie może być uniformizacja wartości, tradycji czy obyczajów, ale jedność w różnorodności. Unia Europejska powinna chronić różnorodność tworzących ją kultur i narodów. Polacy w sposób szczególny cenią sobie swoje tradycje, przywiązanie do wartości chrześcijańskich oraz unikatowość swojej kultury, dlatego też sprzeciwiać się należy tendencjom zmierzającym do ich ujednolicania. Odwołanie do dziedzictwa chrześcijaństwa, które byłoby potwierdzeniem niezaprzeczalnej historycznej prawdy, powinno być obecne w refleksji na temat europejskiej tożsamości.

Nowy traktat powinien potwierdzić tożsamość cywilizacyjną i międzynarodową UE. Tożsamość zasadzającą się na europejskich wartościach, których rdzeniem jest chrześcijaństwo, oraz dziedzictwo kolejnych epok kształtujących niepowtarzalną koncepcję osoby ludzkiej, jej godności, praw i wolności oraz zasad leżących u podstaw europejskiej organizacji życia społecznego, ekonomicznego i politycznego: praworządności, pluralizmu, demokracji, otwartej gospodarki rynkowej oraz obywatelskiej odpowiedzialności.

Solidarność energetyczna

W debacie na temat przyszłości Europy Polska powinna stać się liderem w kreowaniu nowych pomysłów i inicjatyw służących dalszemu pogłębianiu integracji europejskiej. Przykładem takiej aktywności jest zgłoszona przez Platformę Obywatelską propozycja rozszerzenia traktatowej klauzuli solidarności europejskiej na bezpieczeństwo energetyczne, która znalazła szerokie wsparcie w Europie.

Wspólna polityka zagraniczna Unii Europejskiej

Chcemy, by Unia Europejska przejęła większą odpowiedzialność za bezpieczeństwo Europy i świata. Unia powinna uzyskać zdolność koordynowania zadań polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz ich realizacji. Jeżeli chcemy, by głos UE liczył się w świecie, Europejczycy muszą się starać mówić możliwie jednym głosem.

Duże znaczenie przywiązujemy do roli Parlamentu Europejskiego oraz jego konsekwentnej i solidarnej polityki zbliżania UE z jej wschodnimi sąsiadami. Popieramy pogłębianie integracji w zakresie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa – projekt ustanowienia funkcji unijnego ministra spraw zagranicznych, z jasnym określeniem jego kompetencji głównego koordynatora polityki unijnej w zakresie budowy sił szybkiego reagowania, wspólnego planowania europejskich sił zbrojnych oraz tworzenia wspólnej polityki zbrojeniowej i zaopatrzenia.

Silna Unia Europejska powinna pozostawać w strategicznych i partnerskich stosunkach ze Stanami Zjednoczonymi. To właśnie UE i Sojusz Północnoatlantycki ponoszą odpowiedzialność za globalny pokój, bezpieczeństwo i stabilność porządku międzynarodowego.

Nowoczesna gospodarka, nowe miejsca pracy na rynku europejskim

W interesie Polski leży sukces Strategii Wzrostu i Zatrudnienia (tzw. agendy lizbońskiej) UE. Od jej powodzenia zależy trwałe utrzymanie się Europy w czołówce światowego wzrostu gospodarczego, postępu technologicznego oraz konkurencyjności na rynkach międzynarodowych. Jej sukces jest warunkiem zapewnienia witalności i atrakcyjności europejskiego modelu społeczno-gospodarczego, który musi polegać na łączeniu wolności, sprawiedliwości i solidarności.

Szczególnie popieramy te zapisy Strategii, które służą otwieraniu rynków, deregulacji oraz wsparciu małej i średniej przedsiębiorczości. Polacy powinni jak najszybciej mieć zagwarantowany nieskrępowany dostęp do unijnego rynku pracy i usług. Niepokoi nas zapóźnienie Polski w realizacji zadań Strategii. Jest to szczególnie niezrozumiałe, biorąc pod uwagę wysoki poziom bezrobocia w Polsce i emigrację Polaków w poszukiwaniu pracy za granicą.

Wspólna waluta europejska – euro

Niepokojące jest lekceważenie przez obecny rząd faktu rosnącej roli euro na światowym rynku finansowym oraz pożytków mogących płynąć z włączenia polskiej gospodarki do strefy euro. Konieczne jest niezwłoczne określenie harmonogramu i planu działań zmierzających do przyjęcia przez Polskę europejskiej waluty na warunkach korzystnych dla polskiej gospodarki.

Strategiczne partnerstwo ze Stanami Zjednoczonymi

Również ważnym zadaniem jak aktywne działanie na rzecz wzmacniania polskiej pozycji w UE jest utrzymywanie możliwie bliskich i sojuszniczych związków ze Stanami Zjednoczonymi. Wymaga to z naszej strony trzeźwego podejścia i dbałości o realne korzyści.

W naszym żywotnym interesie powinno leżeć utrzymanie amerykańskiej obecności w Europie i pielęgnowanie strategicznego partnerstwa polsko-amerykańskiego. Oprócz powiązań w sferze bezpieczeństwa, potrzebny jest rozwój kontaktów i współpracy w innych dziedzinach, zwłaszcza w sferze gospodarczej. Szczególnie pożądany byłby wzrost inwestycji amerykańskich w Polsce.

Partnerstwo z sąsiadami, Trójkąt Weimarski

W żywotnym interesie naszego kraju leży rozwój i umacnianie dobrych stosunków z państwami UE, zwłaszcza z naszymi unijnymi sąsiadami: Niemcami, Czechami, Słowakami oraz Litwą. Strategiczne więzi i dobry klimat stosunków z naszym zachodnim sąsiadem – Niemcami mają znaczenie nie tylko dla naszych obu narodów. Są one ważne w kontekście transatlantyckim oraz odnośnie do stosunków UE z Ukrainą i Rosją. Będziemy dążyć do tego, aby Niemcy były naszym kluczowym partnerem w sprawach europejskich i atlantyckich. Zbliżone znaczenie należy przypisywać stosunkom polsko-francuskim. Ze względów historycznych i geopolitycznych, polska dyplomacja powinna zabiegać o kontynuację dialogu i współpracy w ramach Trójkąta Weimarskiego. Współpraca weimarska może i powinna pozostać ważnym instrumentem polityki zagranicznej RP.

Rosja

Polityka wobec Rosji wymaga oparcia na chłodnej kalkulacji, wyzbycia się zbędnych emocji i pustych gestów. Nie mogą one szkodzić skuteczności naszej polityki. Dostrzegając w rosyjskiej polityce wobec Polski nieprzyjazne akcenty oraz nieprzezwyciężone kompleksy, musimy się starać prowadzić cierpliwy dialog polityczny z Moskwą, wyjaśniać rozbieżności i eliminować napięcia. W interesie naszych obu narodów, ciężko doświadczonych przez historię, leżą stosunki dobrosąsiedzkie oraz szerokie kontakty gospodarcze, społeczne i samorządowe. Odrzucamy fatalizm historii i wierzymy, że zbudowanie takich stosunków jest możliwe. W stosunku do Rosji Polska powinna z myślą o poprawie wzajemnych relacji przyjąć strategię długiego marszu.

Ukraina

Wielkim i ważnym partnerem Polski w tej części Europy pozostaje Ukraina. Będziemy konsekwentnie wspierać przemiany demokratyczne w tym kraju i jego dążenia do integracji z Zachodem ze świadomością, iż to przede wszystkim polityczna wola i społeczna mobilizacja samych Ukraińców jest miarą tych aspiracji i warunkiem ich powodzenia. Polska powinna niezmiennie pozostawać sojusznikiem Ukrainy w jej zbliżaniu się do NATO i UE, nawet jeśli ten proces zajmie więcej czasu, niż początkowo sądziliśmy.

Białoruś

Chcemy aktywnie wspierać naród białoruski w walce o demokrację i poszanowanie wolności obywatelskich. Wierzymy, że Białorusini podążą pewnego dnia europejską drogą. Proeuropejskie i prodemokratyczne siły na Białorusi mogą na nas liczyć; zobowiązuje nas do tego dziedzictwo „Solidarności” oraz bliskość kulturowa i doświadczenie I Rzeczypospolitej, w której Polacy i Białorusini byli sobie bardzo bliscy. Demokratyczna Białoruś to także szansa na lepsze jutro dla licznych Polaków – obywateli Białorusi.

Rola Polski w świecie

Członkostwo Polski w UE i w NATO oraz nasz narodowy potencjał i aspiracje stanowią dobrą podstawę dla aktywności naszego kraju poza Europą i na forum ważnych organizacji międzynarodowych, zwłaszcza w ramach systemu ONZ. W ten sposób nasz kraj może wnosić wkład w kształtowanie pokojowego i sprawiedliwego porządku międzynarodowego, dbać o swoje interesy gospodarcze i pozycję w świecie.

Polacy poza granicami kraju

Państwo polskie musi dbać o utrzymywanie bliskich więzi między Polakami żyjącymi w granicach Rzeczypospolitej a Polonią. Celem naszej polityki w tej sferze powinna być pomoc w zachowywaniu tożsamości kulturowej i narodowej sposób polskiego pochodzenia zamieszkujących za granicą. Nowoczesna i dobrze zorganizowana Polonia może być cennym składnikiem wpływów i pozycji międzynarodowej Polski. Rzeczpospolita musi szczególną opieką otaczać polską emigrację zarobkową ostatnich lat. Polakom zmuszonym ze względu na brak pracy lub trudne warunki życiowe i nikłe perspektywy ich poprawy należy zapewnić stały kontakt z krajem, jego językiem i kulturą.

Równocześnie, konieczne jest tworzenie w kraju warunków do ich szybkiego powrotu i znajdowania korzystnych szans życiowych i zawodowych nad Wisłą. Ich wykształcenie, energia i pracowitość powinny znaleźć ujście w pracy na rzecz Polski. Do decyzji o powrocie do Ojczyzny nie może ich zniechęcać tworzony przez obecną koalicję duszny klimat życia publicznego i systematyczne przekształcanie Polski w zacofany i skłócony z otoczeniem zaścianek.

Polacy na Wschodzie

Na szczególną troskę zasługują nasi rodacy na Wschodzie. Naszym obowiązkiem pozostaje pomoc we wspieraniu ich polskości, za którą przychodziło im w przeszłości płacić bardzo wysoką cenę. Jeżeli zechcą, powinni mieć  możliwość osiedlania się w Polsce.

Skuteczna polityka zagraniczna

Realizacja polskich interesów na scenie międzynarodowej wymaga skutecznej, profesjonalnej i kreatywnej polityki zagranicznej. Powodzenie tego zadania zależy od umiejętności mobilizacji i koordynacji wysiłków podejmowanych przez wiele instytucji, organizacji, środowisk gospodarczych i grup zawodowych. Polityka zagraniczna RP musi być oparta na czytelnej podstawie instytucjonalnej, określonej w Konstytucji i właściwych ustawach, które czynią z tej części polityki państwa prerogatywę rządu.

Dialog z Polakami warunkiem poparcia społecznego

Fundamentem skutecznej i odpowiadającej narodowym interesom polityki zagranicznej jest poparcie społeczne, które musi być pozyskiwane w ciągłym dialogu z opinią publiczną, w tym z opozycją, we wsłuchiwaniu się w rzeczywiste potrzeby i odczucia społeczne, odpowiadaniu na aspiracje milionów Polaków do życia w nowoczesnym państwie, otwartym na Europę i świat, państwie, które będzie przedmiotem dumy, a nie wstydu, którego źródłem jest sposób sprawowania władzy i kompromitujące nasz kraj obyczaje polityczne obecnej koalicji rządzącej.

Wizja oparta na wiedzy

Polityka zagraniczna powinna być oparta na pogłębionej myśli politycznej, na trafnym odczytywaniu procesów przebiegających w środowisku międzynarodowym i interesów innych państw, a zwłaszcza mocarstw, oraz na przemyślanych koncepcjach działania. Potrzebne jest szerokie korzystanie z ekspertów, ośrodków badawczych oraz analiz, także wtedy, gdy prezentują odmienny od rządzących punkt widzenia.

Potrzeba debaty

Rząd powinien tworzyć warunki dla poważnej debaty o najważniejszych sprawach zagranicznych, warunki, w których jest miejsce na dialog i konsultacje z opozycją polityczną, bez epitetów i oskarżeń o zdradę stanu. Trzeba porzucić przypominającą czasy komunistyczne retorykę, która nie służy naszym narodowym interesom ani w kraju, ani na płaszczyźnie międzynarodowej. Ułatwi to znajdowanie ponadpartyjnego porozumienia w najważniejszych dla Polski sprawach. Platforma wielokrotnie dawała dowody gotowości do tworzenia takiego konsensusu.

Aktywna i skuteczna dyplomacja

Szanse realizacji celów i założeń polityki zależą od sposobu i stylu jej uprawiania.

Pewność i obliczalność w grze międzynarodowej są atutami, które lekceważy obecna koalicja. Jej kompleksy i fobie prowadzą do marginalizacji Polski, z którą inni liczą się tylko ze względu na jej obecną skłonność do negacji i wetowania. Skuteczna polityka zagraniczna jest polityką aktywną, przedstawiającą inicjatywy, uczestniczącą w dialogu międzynarodowym, zabiegającą o rozumienie naszych intencji i interesów, zdobywającą dla nich wsparcie i sojuszników. Taka polityka nie może być polityką narodowego egoizmu i ograniczać się wyłącznie do forsowania własnych interesów.

Odpowiedzialna polityka bez kompleksów

Wymaga otwartości i należytego rozumienia Europy i świata. Polska odpowiedzialna, przyjazna i życzliwa wobec swego otoczenia, budząca szacunek swym wkładem w budowanie lepszej Europy i świata, będzie Polską lepszą dla swych obywateli, dumnych z jej przeszłych dokonań i pełnych wiary w jej przyszłe możliwości.

Polityka bezpieczeństwa. Nowe zagrożenia dla Polski

W ostatnich latach radykalnie zmienił się sposób postrzegania bezpieczeństwa. Nabrała tempa rewolucja informacyjna, proces globalizacji uległ nagłemu przyspieszeniu. W istotny sposób wzrosło znaczenie zagrożeń asymetrycznych. Polski system bezpieczeństwa nie jest na to przygotowany. W związku z łatwością, z jaką zagrożenia mogą przekraczać granice państw i kontynentów, granica między bezpieczeństwem zewnętrznym i wewnętrznym zaciera się na naszych oczach.

Choć terroryzm swoje źródła ma daleko od granic naszego kraju, jego finansowanie, rekrutacja i przygotowanie aktów terrorystycznych mogą mieć miejsce bądź to na naszym terytorium, bądź też u naszych sąsiadów. Polska w każdej chwili może stać się państwem tranzytowym dla terrorystów. Nie sposób też wykluczyć aktów i zamachów terrorystycznych w Warszawie, Gdańsku czy Krakowie.

Możliwość proliferacji broni masowego rażenia rodzi uzasadnione obawy przed terroryzmem o masowym zasięgu. Państwa upadłe i zbójeckie potęgują te obawy – dając schronienie lub sponsorując organizacje terrorystyczne.

Zintegrowane podejście do bezpieczeństwa

Aby skutecznie radzić sobie we współczesnym środowisku bezpieczeństwa, niezbędna jest ścisła współpraca międzynarodowa – sojusznicza i bilateralna. Żadne z państw, nawet o najpotężniejszym potencjale, nie jest w stanie w pojedynkę stawić czoło nowym wyzwaniom. Stąd konieczność coraz dalej idącej współpracy.

Obecne scenariusze zagrożeń wymagają nowego spojrzenia i zintegrowanego podejścia cywilno-wojskowego. Dlaczego? Współczesne zagrożenia mają właśnie cywilno-militarny charakter. Nie sposób sobie zatem wyobrazić skutecznej obrony, opierającej się na wąskim, jednowymiarowym podejściu. Nadchodzi era bezpieczeństwa zintegrowanego. To właśnie dlatego opowiadamy się za zintegrowanym systemem bezpieczeństwa narodowego, opartym na współdziałaniu sił zbrojnych ze służbami cywilnymi. Na takie postrzeganie bezpieczeństwa kładą ogromny nacisk nasi sojusznicy: w NATO, a zwłaszcza UE, dla której współpraca cywilno-wojskowa jest stałym elementem operacji pokojowych.

Wymagania wobec polskiej polityki bezpieczeństwa

Nowa rzeczywistość stawia nowe wymagania wobec naszej polityki bezpieczeństwa. Nasza polityka bezpieczeństwa powinna być:

Po pierwsze – realistyczna i całościowa. Oznacza to, że miarą naszych aspiracji winny być rzeczywiste możliwości naszego państwa i gospodarki.

Po drugie – nowoczesna i profesjonalna, czyli uwzględniająca najnowsze światowe tendencje w teorii oraz praktyce bezpieczeństwa i realizowana przez profesjonalistów, a nie przez zdyscyplinowanych funkcjonariuszy partyjnych.

Po trzecie – długofalowa i kreatywna, czyli wyprzedzająca, opierająca się na strategii, a nie doraźnym reagowaniu na bieżące potrzeby. Winna być ona nowatorska i twórcza, a nie naśladowcza i recenzencka.

Po czwarte – sojusznicza i partnerska, czyli skorelowana z polityką bezpieczeństwa NATO i UE oraz zakładająca umacnianie dwustronnych relacji z sąsiadami i innymi istotnymi dla naszego bezpieczeństwa państwami, w tym w szczególności z USA.

W pojedynkę nie będzie w stanie się obronić.

Sojusz Północnoatlantycki jako ważny gwarant bezpieczeństwa Polski

Szczególne miejsce w naszej polityce bezpieczeństwa zajmuje NATO. Powinniśmy aktywnie zabiegać o umacnianie roli i zdolności Sojuszu Północnoatlantyckiego jako platformy strategiczno-politycznej jedności świata zachodniego, instytucji umacniającej związki transatlantyckie, organizacji będącej instrumentem obrony transatlantyckich interesów na płaszczyźnie globalnej. Nasza obecność w NATO stanowi gwarancję polskiego bezpieczeństwa. Powinniśmy aktywnie zabiegać o to, by Sojusz pozostał sprawnym i skutecznym instrumentem zapewniającym bezpieczeństwo w przestrzeni transatlantyckiej.

Zaangażowanie NATO w sprawy bezpieczeństwa globalnego musi być prowadzone roztropnie i selektywnie, aby nie narażać wiarygodności Sojuszu, nie dopuścić do osłabienia jego spoistości lub nadwerężania jego zdolności do działania. Należy unikać różnicowania standardów bezpieczeństwa wewnątrz Sojuszu. Dlatego koncepcja obrony antyrakietowej powinna być realizowana na NATO-wskiej podstawie.

Transformacja sił zbrojnych

Podstawowym elementem systemu bezpieczeństwa narodowego są Siły Zbrojne RP.

Konieczna jest ich racjonalna transformacja, dostosowująca je do nowych warunków środowiska bezpieczeństwa. Strategia transformacyjna winna uwzględniać przede wszystkim: Pełną profesjonalizację sił zbrojnych, z zawieszeniem obowiązku służby wojskowej (poboru) i z zapewnieniem obywatelom możliwości ochotniczego spełniania powszechnego obowiązku obrony w innych formach.

Przeprowadzenie kompleksowej reformy systemu kierowania i dowodzenia, zakładającej oparcie go na strukturach połączonych oraz skonsolidowanie wokół trzech podstawowych funkcji: planowania strategicznego, dowodzenia bazowego

i dowodzenia operacyjnego. Doprowadzenie do spłaszczenia struktury dowodzenia.

Opracowanie racjonalnej strategii udziału w misjach i operacjach międzynarodowych. Nasza rola nie może ograniczać się tylko do wysyłania żołnierzy do zapalnych punktów świata. Udział Polski w przywracaniu stabilności i pokoju nie powinien przekraczać naszych realnych możliwości, powinien być za to powiązany z naszymi interesami politycznymi i gospodarczymi. Decyzje o naszym militarnym zaangażowaniu powinny być podejmowane pod warunkiem realnego wpływu na operacje stabilizacyjne i procesy pokojowe. Polska powinna wyzbyć się nadgorliwości w szafowaniu naszym zaangażowaniem wojskowym poza granicami kraju. Należy zapewnić realny udział parlamentu w realizacji tej strategii poprzez ustalanie kilkuletniego budżetu operacyjnego ma misje międzynarodowe i rzeczywiste kontrolowanie jego realizacji.

Przekształcenie służb wywiadu i kontrwywiadu wojskowego w struktury wchodzące w skład resortu obrony i wprowadzenie ustawowego zakazu podejmowania się przez żołnierzy funkcji tajnych współpracowników służb specjalnych oraz zakazu werbowania tajnych współpracowników wśród żołnierzy przez służby specjalne.

Wypracowanie czytelnych zasad funkcjonowania wojskowego zaplecza naukowo- badawczego wspólnie z przemysłem obronnym oraz zreformowanie i skonsolidowanie szkolnictwa wojskowego, w tym utworzenie ponadresortowej Akademii Bezpieczeństwa Narodowego.